Την Κυριακή της Τυρινής στην Καλή Βρύση ένα πατροπαράδοτο έθιμο αναβιώνει ως τις μέρες μας και είναι ‘το έθιμο της κούπας’, το άναμμα κλαδιών από δέντρα.
Την Κυριακή της Τυρινής στην Καλή Βρύση ένα πατροπαράδοτο έθιμο αναβιώνει ως τις μέρες μας και είναι ‘το έθιμο της κούπας’, το άναμμα κλαδιών από δέντρα.
Κάθε χρόνο, την ημέρα της Καθαρής Δευτέρας στο χωριό Γέργερη Ηρακλείου αναβιώνουν τα Aποκριγιώματα. Η λέξη αποκριγιώματα προέρχεται από το ρήμα αποκριγιώνω που σημαίνει κόβω το κρέας, σταματώ την κατανάλωση κρέατος. Και έτσι είναι αφού η Καθαρή Δευτέρα σηματοδοτεί την έναρξη της Σαρακοστής και μαζί και της νηστείας που φέρει την αποχή από το κρέας. Την ημέρα εκείνη αναβιώνουν στον κεντρικό δρόμο του χωριού μοναδικά σε ομορφιά και σε πολιτισμική αξία έθιμα και πολλά από αυτά διεκδικούν μοναδικότητα σε όλη την Ελλάδα. Σε μορφή παρέλασης περνούν δίπλα από τα πλήθη που κάθε χρόνο συρρέουν στη Γέργερη διαφορετικά άρματα και μεταμφιεσμένοι με παραδοσιακές στολές χορευτές και ομάδες οι οποίες αναβιώνουν διονυσιακά έθιμα που έχουν τις ρίζες τους στην αρχαιότητα. Κάποια από τα πιο σημαντικά δρώμενα-αναπαραστάσεις του κύκλου της ζωής είναι η κηδεία, ο γαμπρός με τη νύφη, ο γάιδαρος, το όργωμα και η σπορά, τα μουτζουρώματα και ο αρκουδίστικος χορός.
Ταυτόχρονα με τα διάφορα δρώμενα υπάρχουν παντού σε κάθε σημείο του χωριού πάγκοι και τραπεζάκια με σαρακοστιανούς μεζέδες που οι φιλόξενοι ντόπιοι κερνάνε μαζί με άφθονη ρακή και κρασί ενώ παραδοσιακοί οργανοπαίκτες αναλαμβάνουν το έργο της ψυχαγωγίας του κόσμου με πολλή μουσική και χορό. Οι φωτογραφίες του λευκώματος είναι απο το 2016
Η αθέατη (συνήθως) οπτική των παγκόσμιων αξιοθέατων αποκαλύπτεται μπροστά στα μάτια μας!
Όποιος έχει επισκεφθεί κάποιο από τα πιο γνωστά αξιοθέατα στον κόσμο, ένα πράγμα είναι σίγουρο: έχει συνειδητοποιήσει πόσο δύσκολο είναι να βγάλεις την τέλεια φωτογραφία για το μνημείο αυτό που έχεις απέναντι σου εκείνη τη στιγμή. Ένας φωτογράφος όμως, εμπνεύστηκε από αυτό ακριβώς το γεγονός, για να δημιουργήσει το δικό του πρωτότυπο project.
Η δουλειά ονομάστηκε Volte-face και ξεκίνησε το 2012, όταν ο Βρετανός Oliver Curtis επισκέφθηκε τις Πυραμίδες της Γκίζας και κοιτώντας προς μία άλλη κατεύθυνση παρατήρησε μία νεόδμητη και καταπράσινη …πίστα για γκολφ! “Η τρομερή αντίθεση στο χρώμα, την υφή και σε συνδυασμό με το όλο τοπίο δημιουργούσε ένα πολύ ενδιαφέρον απότελεσμα” σχολιάζει ο ίδιος.
Έκτοτε, επισκέπτεται παγκόσμια αξιοθέατα και προσπαθεί να κοιτάξει προς τη “λάθος” κατεύθυνση για να φωτογραφίσει – δείτε π.χ. τη λήψη που έκανε στο περίφημο άγαλμα του Απελευθερωτή Χριστού στο Ρίο ντε Τζανέιρο όπως αυτή αναρτήθηκε στη σελίδα του στο Instagram:
286Kviews
LMA Anybody who's visited any of the world's major tourist sites recently will know how difficult it is to get a perfect photograph. It's almost impossible to take a good snap without also snapping hundreds of selfie sticks (not literally. Although there's an idea...), but this photographer has come up with a unique way to avoid the crowds - he simply takes his pictures from the wrong direction.
The series is called Volte-face, and the man behind the camera is British photographer Oliver Curtis. His inspiration came in 2012 when Curtis was visiting the Pyramids of Giza. “In the mid-distance I saw a newly constructed golf course, its fairways an intense green,” he said on Creative Boom. “I found this visual sandwich of contrasting color, texture and form intriguing...because of the oddness of my position; standing at one of the great wonders of the world facing the ‘wrong’ way.”
You can see Volte-face at the Royal Geographical Society in London from September 19 until October 14. Just make sure you're facing the right way.
More info: Oliver Curtis (h/t: creative boom, PetaPixel)
Η ειδήμων της διπλής έκθεσης!

Η φωτογράφος το 1989 (πηγή: Wikipedia).
Γεννήθηκε το 1895 στο St. Gallen της Ελβετίας. Μετά από σπουδές στη Βαυαρική Σχολή Φωτογραφίας, μαθήτευσε στο πλάι του Edward Wasow. Το 1918, άνοιξε ένα στούντιο με επίκεντρο τις λήψεις πορτραίτου και φωτογραφίας θεάτρου.
Το 1933, το πολιτικό κλίμα ανάγκασε τη Fehr να εγκαταλείψει τη Γερμανία μαζί με τον μετέπειτα σύζυγό της και ζωγράφο Jules Fehr. Έχοντας εγκατασταθεί στο Παρίσι, το ζευγάρι άνοιξε το φωτογραφικό σχολείο Publi-phot. Στο σχολείο εκείνο διδάχθηκε διαφημιστική φωτογραφία – ένα πρωτοποριακό πρόγραμμα για την εποχή εκείνη.
Η Fehr συμμετείχε στο κίνημα της νέας φωτογραφίας στο Παρίσι. Έλαβε μέρος σε αρκετές εκθέσεις και διερεύνησε τα καλλιτεχνικά όρια του μέσου, δημιουργώντας φωτογράμματα, φωτομοντάζ και αξιοποιώντας την τεχνική της διπλής έκθεσης του φωτογραφικού χαρτιού (solarization)
Κατά τη δεκαετία του 1930, μετακόμισε μαζί με το σύζυγό της στην Ελβετία. Εκεί, άνοιξαν ένα ακόμη σχολείο φωτογραφίας στη Λωζάνη, γνωστό ως Ecole Photographique de la Suisse Romande.
Εκεί η Fehr παρέδιδε μαθήματα φωτογραφίας πορτρέτου, μόδας, διαφήμισης και δημοσιογραφικής φωτογραφίας μέχρι το 1960, όταν αφιέρωσε τον εαυτό της σε ερασιτεχνικές προσωπογραφίες. Η διδασκαλία της φωτογραφίας της, άνοιξε το δρόμο για τη σύγχρονη φωτογραφική τέχνη.
Δείτε εικόνες της δημιουργού με ένα κλικ εδώ!
Το βρήκαμε εδώ- www.nexusmedia.gr/gertrude-fehr/
Η Ιστορία ενός τόπου μέσα από τα Παλιά κτήρια του


Στην ευρύτερη περιοχή έχουν ανακαλυφθεί αρχαιότητες που χρονολογούνται από την Ύστερη Εποχή του Χαλκού, το ιερό του Διονύσου του 4ο αιώνα π.Χ., καθώς και ρωμαϊκές επιγραφές. Κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1890 στο χωριό (το οποίο ήταν γνωστό ως Γκόρνιτσα) λειτουργούσε ελληνικό σχολείο με 80 μαθητές, ενώ γύρω στο 1905 αναφέρεται από τον Έλληνα σχολικό επιθεωρητή Γ. Χατζηκυριακού ως ένας αποκλειστικά χριστιανικός οικισμός με 120 σπίτια. Την ίδια περίοδο αναφέρεται πως περίπου το 1/3 των κατοίκων είχε προσχωρήσει (για διάφορους λόγους) στη βουλγαρική Εξαρχία. Παράλληλα, το χωριό έγινε στόχος Βούλγαρων κομιτατζήδων, οι οποίοι σκότωσαν το 1905 τον πρόεδρο του χωριού, Δημήτριο Μάρτζιο και το επόμενο έτος τον μακεδονομάχο ιερέα Ιωάννη Παπαεμμανουήλ ή Παπαοικονόμου. Από την άλλη πλευρά, αρκετοί κάτοικοι της Γκόρνιτσας, όπως ο Ιωάννης Μάρτζιος, ο Βασίλειος Κάλλιας, η οικογένεια Λιόκα κλπ έδρασαν ως αντάρτες ή πράκτορες του Μακεδονικού Κομιτάτου.
Το χωριό, όπως και ο υπόλοιπος νομός Δράμας, περιήλθε στην Ελλάδα ως αποτέλεσμα του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου. Αργότερα εγκαταστάθηκαν σε αυτό Έλληνες πρόσφυγες από τις περιοχές της Ανατολικής Θράκης, του Πόντου και της Μικράς Ασίας, ενώ το 1927 μετονομάστηκε σε Καλή Βρύση. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το χωριό περιήλθε μαζί με το μεγαλύτερο μέρος της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης στη Βουλγαρία. Στα τέλη του 1941, οι βουλγαρικές δυνάμεις Κατοχής προχώρησαν στην εκτέλεση 12 κατοίκων στο πλαίσιο αντιποίνων για την εξέγερση της Δράμας.
Διοικητικά, μετά την ενσωμάτωσή της στο ελληνικό κράτος, η Καλή Βρύση υπήχθη αρχικά στην επαρχία Ζίχνης του νομού Σερρών, ενώ το 1925 περιήλθε στην επαρχία Δράμας του ομώνυμου νομού. Από το 1997 ανήκει στον δήμο Προσοτσάνης.

Elizabeth Roberts&Elias Amidon
Τώρα νοσταλγώ
τα φιλιά που δε μετρήσαμε
τα τραγούδια π’ αγαπήσαμε
και τα παίρνω μακριά σαν τα έρημα χωριά
σαν τα έρημα χωριά.
Στιχουργός: Κατσούλης Ηλίας